movie of the year?

Mόλις το είδα στο mixtape.gr και μου φάνηκε πως μπορεί να είναι η ταινία της χρονιας.
Steve Buscemi is back. Και όλοι οι πιστοί της Εκκλησίας του Buscemi προσκηνάμε. Απο δω ως το Las Vegas, baby ;)

Ready to dance?

David Byrne συναντά Fatboy Slim. Υπομονή ως τις 23 Φεβρουαρίου που θα βγει το Here Lies Love γεμάτο upbeat κλαμπάτα κομμάτια, όπου τραγουδάνε διάφορες κυρίες από την Florence Wells, την Santigold, την Sia, τη Nellie McKay, τη Sharon Jones και άλλες πολλές –τραγουδάει και ο Byrne σε ένα. Ο οποίος αναρωτιέται: μπορεί κάποιος να πάρει μια ιστορία ή ένα θεατρικό και να τα βάλει στο κλαμπ; Μπορεί, γιατί όχι; Τα τραγούδια έχουν θέμα τη ζωή της Ιμέλντα Μάρκος και της Εστρέγια Κούμπας ,της γυναίκας που τη μεγάλωσε. Και θα τα ακούσουμε πριν από τον DJ. O κ. Byrne το υποσχέθηκε.

V/a - Can You Dig It?” The Music and Politics of Black Action Films 1968-75 (soul jazz records)

Ο Ταραντίνο κάποτε το είχε πει , ότι ιδέες για τις ταινίες ψαρεύει στην δισκοθήκη του. Εκεί κρύβονται τόνοι έμπνευσης, να το έχετε υπόψη, ακόμη και αν η έμπνευση σας περισσεύει και την κάνετε δώρο τα Χριστούγεννα. Εκεί μέσα ψαχούλευε ο μίστερ Τ. όταν έκανε το Pulp Fiction και Jackie Brown και αυτή η λαχταριστή –διπλής δόσης- συλλογή της Soul Jazz, έχει όλο το ψαχνό. Οι μουσικές των «μαύρων» ταινιών δράσης 1968-75 με όλα τα funky κυνηγητά, τις ζουμερές soul-ιές και υπέροχο «μαύρο» vintage ήχο, σε βάζουν μέσα στο κόλπο και όπου να΄ναι σκάει μύτη η μις Μπράουν αν είσαι τυχερός ή τίποτε ύποπτες μούρες, αν η τύχη δεν σε θέλει. Από το «πατερ ημών» «Shaft” του Isaak Hayes ως το Βlack Belt Jones του Dennis Coffey με James Brown, Curtis Mayfield, Willie Hutch, Martha Reeves και μερικούς ακόμη από τους καλύτερους. Τους συνοδεύει βιβλιαράκι- εκατό σελίδες- για τη μουσική και την πολιτική σε αυτά τα φιλμ, μπόλικο υλικό για ανάλυση που δεν μας επιτρέπει εδώ ο χώρος. Θέλει σκάψιμο. Απολαυστικό.

Ravin - Best of

O Ravin είναι ο Μάρκο Πόλο των DJs γιατί οι μουσικές του ταξιδεύουν ασταμάτητα, ανακαλύπτουν τι τους ταιριάζει και φέρνουν αρώματα από μακριά (Ανατολή) και πιο κοντά (Μεσόγειο). Πολλή μελωδία και ονειρικό ύφος, ιδανικό soundtrack για τις ήρεμες ώρες των κλαμπ, στα μεγαλύτερα από τα οποία ο Ravin ξέρει ως και την κρυμμένη ταπετσαρία. Εδώ επιλέγει κομμάτια και φρέσκα ρεμίξ ,δηλώνοντας πως life is music και σίγουρα μπορείς έτσι να το δεις.

Ο Κουέντιν και ο Αζόρ πάνε Japan

Καμμια δουλειά δεν είναι ντροπή

Σκουπιδένια πολιτεία

Mια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πολιτεία που την έλεγαν Σκουπιδένια. Είχε παντού σκουπίδια και, περήφανη για τη φορεσιά της, καμάρωνε συνεχώς. Τους δρόμους τούς είχε στολίσει με πολύχρωμες σκουπιδοσειρές, που στις κορυφές τους άστραφταν σπασμένα μπουκάλια, λερωμένα πανιά, μαυρισμένες μπανανόφλουδες, χαλασμένα φαγητά. Στις πλατείες της είχε ανοιχτές σκουπιδοσακούλες, με πολλές μύγες να πετάνε πάνω τους, υγρές, λιπαρές μάζες που ούτε καν μπορούσες να φανταστείς τι έκρυβε το παρελθόν τους. Και είχε και μια μυρωδιά. Μια μυρουδιά από όλα όσα σάπιζαν, που της άρεσε τόσο ώστε αν φυσούσε κανένα αεράκι από τη θάλασσα την ενοχλούσε πολύ.

Πάνω από όλα όμως η Σκουπιδένια είχε τους σκουπιδανθρώπους της. Που ζούσαν ευτυχισμένοι μέσα στα όμορφα σκουπίδια και δούλευαν σκληρά για να κάνουν περισσότερα από αυτά. Άλλοι είχαν ένα ξοφλημένο λάχανο για κεφάλι, άλλοι μια σκουληκιασμένη πατάτα, μερικοί ένα καλάθι με βρωμιές και όλη μέρα μιλούσαν για διάφορα σκουπιδοπράγματα. Τους νανούριζαν οι λαμπερές ζωές των σκουπιδιών στην τηλεόραση και ξυπνούσαν ήσυχοι το άλλο πρωί, που κάποιοι φρόντιζαν για ακόμη ένα πιο σκουπιδένιο μέλλον στη Σκουπιδένια τους. Τόσα ωραία και ατέλειωτα τους φαίνονταν τα σκουπίδια, που οι σκουπιδάνθρωποι είχαν ξεχάσει την παλιά τους ζωή- δεν θυμούνταν καν αν είχαν παλιά ζωή και αν είχαν, αυτή θα ήταν θαμμένη κάτω από κάποιο λόφο σκουπιδιών και καμιά όρεξη δεν είχαν να σκάψουν και να ψάξουν. Ζαλισμένοι από τις μυρωδιές και τις μύγες, περνούσαν τις μέρες τους κάνοντας σκουπιδένια όνειρα ή καθόλου όνειρα γιατί δεν υπήρχε και τι να ονειρευτεί κανείς στην ήσυχη σκουπιδένια του μέρα. Ώσπου μια μέρα, η Σκουπιδένια πολιτεία χασμουρήθηκε. Και μέσα στην ανία και το βαθύ χασμουρητό της κατάπιε σχεδόν όλα τα σκουπίδια και τους σκουπιδανθρώπους μαζί. Και μετά της ήρθε μια σιχασιά, τόσο μεγάλη που τα έφτυσε. Μακριά, πολύ μακριά στο Διάστημα. Και λένε τώρα πως αν τη νύχτα που έχει φεγγάρι κοιτάξεις ψηλά, θα δεις τους σκουπιδανθρώπους στον ουρανό. Έτσι λέει το παραμύθι. Εγώ πάλι έχω την εντύπωση πως έχω δει μερικούς από αυτούς να κυκλοφορούν εδώ γύρω.

Πού είσαι Jeannie?

Ανοίγω το πρωί την τηλεόραση και πετυχαίνω στο Μακεδονία ΤV, τι;
Τη Τζίνη και το Τζίνι –Ι Dream Of Jeannie - (την οποία πάντα προτιμούσα από τη Μάγισσα / πολύ family thing η δεύτερη) σε ένα επεισόδιο
όπου η Τζίνι έχει κάνει τα μαγικά της και έχει εμφανίσει μια μπάντα 60ς (που είναι τελικά ο Τommy Boyce και Bobby Hart, που έγραφαν και κομμάτια των Monkees)
και μετά η Jeannie παίρνει το συγκρότημα και το πάει
στον Phil Spector να τους ακούσει και να τους βγάλει δίσκο!
Ο Spector άραγε θυμάται το επεισόδιο; Γιατί τη Τζίνι και τις αμπρα-κατάμπρα υπηρεσίες της μάλλον θα τις νοσταλγεί.

Bρήκα και τη σκηνή. Νάτη:

Ωραίο γιλέκο!

Από το Austin του Τέξας- και όχι από το Harlem της Νέας Υόρκης– οι Harlem , αλλά στην φωτό (που τσίμπησα από το http://www.rollogrady.com/) δεν φαίνονται ούτε από το ένα μέρος ούτε από το άλλο (Μήπως έχουν θείο στην Αράχωβα?)
Η Matador θα βγάλει το Hippies τους τον Απρίλιο, αλλά πάρτε μια γεύση στο http://www.myspace.com/harlemduh- είναι καλοί. Και τους βλέπω και σε άλλα μέρη στο μέλλον.

Michael Buble - Crazy Love

Στον δρόμο που χάραξε ο Σινάτρα

Aπό έναν ισχνό και εποχικό Αϊ-Βασίλη προτιμάς έναν ορεξάτο και παντός καιρού κρούνερ. Αν μη τι άλλο θα πει κι ένα τραγούδι - αν και, στην περίπτωσή τους, το ένα δεν είναι ποτέ αρκετό. Η παράδοση κρατάει γερά από εποχές του Ντιν Μάρτιν και του Σινάτρα έως τους νέους, ωραίους και, με τον τρόπο τους, κλασικούς νέους crooners. Τα παιδιά του Φράνκι έχουν δουλειές , μέρες που είναι.



Ήταν κάτι μέρες σαν κι αυτές, προ-χριστουγεννιάτικες, όχι πολύ μακριά από το Βανκούβερ του Καναδά, όταν ο μικρός Μάικλ έκανε πρόβες στα τραγούδια που θα έλεγε στο σχολείο. Ο μπαμπάς μόλις είχε επιστρέψει από το ψάρεμα σολομού (ή ό,τι σχετικό είχε να κάνει εκείνη τη μέρα), κάτι όμορφο μύριζε από το φούρνο και ίσως η οικογένεια Μπουμπλέ είχε ήδη στολίσει και το δέντρο. Τότε ήταν που πρόσεξαν πως ο μικρός είχε πολύ καλή φωνή. Πάρα πολύ καλή φωνή- και δεν λες το «White Christmas» εύκολο τραγούδι.

Η χριστουγεννιάτικη ιστορία του Μichael Βuble είχε μόλις ξεκινήσει και θα συνεχιζόταν για όλες τις εποχές και για πολλά χρόνια. Στη συνέχεια, και επειδή η οικογένεια δεν είχε πολλά χρήματα, ο παππούς- ιταλικής καταγωγής, με μουσικά γούστα, υδραυλικός στο επάγγελμα- πρόσφερε τις υπηρεσίες του με αντάλλαγμα να αφήνουν τον νεαρό να τραγουδάει στα κλαμπ.

Είκοσι εκατομμύρια άλμπουμ σε πωλήσεις, πολλά βραβεία, διακρίσεις και αρκετές σημαντικές συνεργασίες αργότερα, ο Βuble (34 χρονών σήμερα) ακούγεται πιο Crazy (in) Love από ποτέ με αυτό που κάνει. Και σε κάνει, έτσι όπως λέει τα τραγούδια στο άλμπουμ, να θέλεις να τα έχεις μαζί σου όταν ζορίσουν τα πράγματα- εννοώ πρώτο και καλύτερο το «Βaby (you΄ve got what it takes)», με τη δυναμική ανάμειξη της Sharon Jones και των dapkings και τη ζυγαριά να γέρνει στη σόουλ πλευρά του, ή την έκπληξη του «Ηeartache Τonight» των Εagles. Ο Βuble έχει προσωπικότητα και, ακόμη και στις στιγμές που μοιάζει λίγο χαμένος (έτσι μου φάνηκε στο «Georgia Οn Μy Μind»), έχει την αύρα των ανθρώπων που τους συγχωρείς τα λάθη. Είναι ο πρώτος της νέας γενιάς σίγουρα, με το ακαταμάχητο χιούμορ του αυθεντικού κρούνερ- δείτε στο youtube τα βιντεάκια με τον Chris Ιsaak (και τον έβαλα τον Κρις πάλι στο θέμα) και θα καταλάβετε. «Some Κind Οf Wonderful», ας πούμε.

Ηarry Connick Jr - Υour Songs

Τα τραγούδια μας:«Υour Songs» (Sony) παίρνει ο Ηarry Connick Jr και χωρίς να μας ρωτήσει κάνει και ένα ντουέτο με την Carla Βruni στο «Ι Love Ηer» των Βeatles. Ο άνθρωπος έχει μουσική στο αίμα του, ρίζες από τη Νέα Ορλεάνη και μέσα σε αυτά τα κομμάτια--που έχουν πει Σινάτρα, Έλβις, Τόνι Μπένετ, Τσάρλι Τσάπλιν και άλλοι- είναι σαν να βρίσκεται στο σπίτι του με τις παντόφλες. Ο Κόνικ όμως είναι ντυμένος στην τρίχα για την περίσταση και κάθεται στο πιάνο με κάτι πολύ τζάζι στο μυαλό του.

Ρaul ΜcCartney - Good Εvening Νew Υork City

Σε φουλ εορταστική ανεβασμένη διάθεση (στην οποία βρίσκεται σταθερά τον τελευταίο καιρό) ο Ρaul ΜcCartney, δίνει το διπλό CD+DVD«Good Εvening Νew Υork City»(Ηear Μusic), ζωντανό από τις συναυλίες του στα εγκαίνια του Citi Field στη Νέα Υόρκη, όπου το 1965 (και όταν ήταν γνωστό το μέρος σαν Shea Stadium) είχαν παίξει οι Βeatles. Μάλιστα. Χορταστικό και μία από τα... γνωστά- πλην αιώνια κομμάτια, που ο σερ Πολ παραμένει ταπεινά περήφανος να παίζει και να ξαναπαίζει.

Rod Stewart - Soul Book

Ο Rod Stewart επίσης το έχει βρει. Κλασικά κι αγαπημένα. Από την αρχή όμως σημειώνει: «Αυτό είναι το άλμπουμ που όλη μου τη ζωή περίμενα να ηχογραφήσω». Δηλαδή τι; Τα τραγούδια και τις φωνές που άκουγε στο τρανζιστοράκι του όταν μεγάλωνε στο Βόρειο Λονδίνο: Οtis Redding, Sam Cooke, Jackie Wilson και άλλους της σόουλ μεγάλους. Ετοίμασε το«Soulbook»(Sony) και, ως Rod Stewart που είναι, βάζει και τη δική του σφραγίδα. Ας κάνει ό,τι θέλει, εμείς μαζί του.

Τρίγωνα, κάλαντα και άλλα πολλά

● Νeil Diamond: Τα κερασένια Χριστούγεννα. «Α Cherry Cherry Christmas» (αναμένουμε τα ρεμίξ στα πικάπ του Ρacha)

● Βarry Μanilow: «Ιn Τhe Swing Οf Christmas» (αλλά να πει και το «Copacabana»)

● Αndrea Βocelli: Τα δικά του Χριστούγεννα. Δεκτόν.

● Chris Ιsaak: «Christmas».
Μην ξεχνιόμαστε- και για το τζάκι και για την παραλία

● Βοb Dylan: «Christmas in the Ηeart». Εδώ κρύβεται το πνεύμα (και των γιορτών). Μην ψάχνετε αλλού

Party Time

Ωραιος, παλαβιάρης και ασυμάζευτος.Και ολα στο μπλέντερ. Γεια σου βρε Edan με το Echo Party σου

Norah Jones - The fall

Μαγικές δυνάμεις κυριαρχούν και στο Fall της Νora Jones. Η Jones, είναι η ίδια η Δύναμη που με κάθε κίνησή της λύνει τα μπερδέματα της μουσικής και κάνει τα πράγματα απλά, γλυκά, ζεστά, δικά σου. Τυλιγμένη με μια soul αύρα, που τινάζει συχνά μαζί με τη roots σκόνη ντύνει τη μελαγχολία της εποχής, που όσο σε πνίγει τόσο πιο πολύ θέλεις να τη φιλήσεις. Στο ίδιο κάδρο, γοητευτικοί μαζί της οι Jacquire King (παραγωγός των Τοm Waits ,Kings of Leon) , o Ryan Adams, o Jesse Harris ,ο Μike Martin και άλλοι που ξεπετάγονται μέσα από τις κρυφές ζωές των τραγουδιών. Τι; Δεν υπάρχουν νομίζετε;

May Roosevelt - Α Story about Love and Fear

Η ποπ κοιτάει στον καθρέφτη και βλέπει δεκαπέντε φορές τον εαυτό της και άλλες τόσες άγνωστες φάτσες. Ξέρει πως αυτό είναι καλό και δεν ανησυχεί, καθώς η May Roosevelt από τη Θεσσαλονίκη βγαίνει στο δάσος για να βρει το χαμένο πάντα... Και άλλες, σαν κι αυτή ιστορίες (στο Α Story about Love and Fear) με μυστήριες κραυγές, μελωδικά κουτιά, νεράϊδες που κυνηγάνε την τύχη τους και την παιδική αθωότητα της electro pop που βοηθάει τον ήρωα σε κάθε παραμύθι (και σε Αυτό Με Τη Λίστα και σε Αυτό με τον Κεραυνό - όπως έλεγαν και στους τίτλους των επεισοδίων τα «Φιλαράκια») Όσο για το χαμένο πάντα, ακούγοντας τα κομμάτια, έχω την αίσθηση ότι η May Roosevelt πάντα το βρίσκει.

Ο DΕΝΝΙSDAΤΕ ΣΤΟ «ΜΙΝΙSΤRΥ ΟF SΟUΝD»

Ένας Έλληνας DJ σε διεθνές «υπουργείο»

Τη μια στιγμή στο δωμάτιό του δοκίμαζε μουσικές στον υπολογιστή, την άλλη στιγμή βρέθηκε στα πικάπ του θρυλικού της dance κλαμπ Ministry. O ο DennisDate (Διονύσης Ξένος) έπαιξε πριν λίγες μέρες εκεί όπου ο Carl Cox «τα σπάει».

«Είχα αυτοπεποίθηση», λέει, «και το μόνο που έκανα ήταν να ετοιμάσω ένα ντέμο», ένα CD με τη δουλειά του και να το στείλει στον διαγωνισμό για το «Υπουργείο του Ήχου». Από εκείνη τη στιγμή μέχρι σήμερα, που πήρε το εισιτήριό του για το Λονδίνο, λέει πως μέσα σε αυτό το διάστημα ένιωσε ότι ωρίμασε μουσικά. Άρχισε χαλαρά και χωρίς άγχος, μια ψυχραιμία που θα προσπαθήσει να κρατήσει και μέσα στον ναό του κλάμπινγκ.

Γιατί οι ξένοι «ανταγωνιστές», DJs και παραγωγοί σε αυτόν τον χώρο τα καταφέρνουν συνήθως πιο καλά;

«Επειδή είναι πολύ πιο οργανωμένοι και δίνουν σημασία σε αυτό που κάνουν να γίνεται σωστά έως την τελευταία λεπτομέρεια», εκτιμά.

Άρχισε να παίζει εδώ και μια δεκαετία και παραδέχεται πως όποια και αν είναι η εξέλιξη, πρώτα απ΄ όλα θα τελειώσει τη Σχολή του- σπουδάζει μηχανολόγος μηχανικός στο Πολυτεχνείο. Θυμάται τα πρώτα πάρτι στη Ζάκυνθο από όπου κατάγεται και πόση εντύπωση του είχε κάνει όλη η κατάσταση. «Στα 18 μου είχα πάρει υπολογιστή και για τρεις μήνες δεν έβγαινα από το σπίτι, έμενα μέσα και μίξαρα συνεχώς».

Εν ολίγοις, υπάρχουν ταλέντα στα μέρη μας. «Τότε, τι φταίει και κολλάει η σκηνή;» ρωτάω. «Η επιχειρηματικότητα στη μουσική και ότι δεν υπάρχει χαλαρότητα για να κάνεις κάτι συνήθως πιο δημιουργικό», απαντάει. «Όταν θέλεις να βγάλεις αμέσως πολλά λεφτά, οι επιλογές δεν θα είναι καλές. Όλη η ελληνική μουσική βιομηχανία προσπαθεί να προωθήσει τις δουλειές της και έτσι έβαλε τα ελληνικά λαϊκοποπ στα κλαμπ για κατανάλωση και κατέστρεψε το κλάμπινγκ. Και εκεί που η σκηνή ήταν έτοιμη να πάρει τα πάνω της, έφτασε να δουλεύει μόνο Σαββατοκύριακα με μαγαζιά που δεν έχουν ταυτότητα».

«Η dance- λέει ο DennisDate-είναι 99% συναίσθημα και μάλιστα θετικό. Έχω την εντύπωση ότι από τα ελληνικά που ακούγονται, τα μπουζούκια, δεν βγαίνει θετική ενέργεια, το αντίθετο». Ανήκει σε εκείνους που πιστεύουν στη δύναμη της house, ακούει Little Louie Vega και Dennis Ferrer, του αρέσει και ο «παλιός» Τιέστο, θαυμάζει το στυλ του Μarco Βaily.

Το παιχνίδι των Ελλήνων DJs και παραγωγών έχει ανοίξει στις μητροπόλεις της ντανς και το οξύμωρο είναι ότι έξω οι Έλληνες παίζουν ως πρώτα ονόματα πάνω από ξένους που εδώ μας έρχονται σαν πρωτοκλασάτοι με τσουχτερά εισιτήρια.

Τα 5 πρώτα downloads του «Μinistry of Sound»

●Αdam Κ, Τwilight (στο ρεμίξ του Chris Βarratt)
●Κurd Μaverick, Βlue Μonday
●Deadmau5, Ι Remember
●September, Cry For Υou
●Groove Αrmada, Αre «Friends» Εlectric

Way Out West - We love machine

Αν η μηχανή που αγαπάς δεν είναι μόνο το ΑΤΜ της γωνίας, τότε έχω την εντύπωση πως μπορείς να καταλάβεις αυτό που οι Way Οut West θέλουν να πουν. Υπάρχει έρωτας. Που, όπως ο βήχας, δεν κρύβεταικαι, αντίθετα από αυτόν, δεν βάζει σε δίλημμα «να κάνω το εμβόλιο ή όχι;».

Φαντασμαγορικά όλη η dance, από τα πιο σφιγμένα ηλεκτρονικά της κεφάλαια έως την ντίσκο ξέφρενη παραζάλη, περνάει μπροστά από τα μάτια μου σαν όνειρο στα γρήγορα. Φαντάζομαι πως συχνά θα συμβαίνει και στον Νick Warren αυτό. Αυτός και ο Joddy Wisternoff, οι Way Οut West, μοιάζουν με μαραθωνοδρόμους που τους νοιάζει τόσο η διαδρομή, ώστε δεν υπολογίζουν πού και αν κάπου τερματίζεις. Way Οut Δυτικά και έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Προσωπικά, είμαι σχεδόν εθισμένη. Δυναμώνω τη μουσική και έχω την αίσθηση πως ένα αόρατο χέρι ζωγραφίζει.

Όταν ξεκινούσαν από το Μπρίστολ δεκαπέντε χρόνια πριν, αμφιβάλλω πολύ αν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα έφταναν μέχρι εδώ: να έχουν βάλει την ταυτότητά τους στον ρυθμό, σε μια εποχή που θέλει πρόσωπα για να αναγνωρίσει τον εαυτό της.

Στην dance και την electronica όλα έμοιαζαν ότι τέλειωναν αμέσως, η διάρκεια ισοδυναμούσε με χαλαρότητα, ήταν ο εχθρός Νο1. Οι Way Οut West πρέπει να πάλεψαν με πολλές σκοτεινές δυνάμεις στον δρόμο.


Τώρα όμως που ο κόσμος χρειάζεται να ενισχύσει το ανοσοποιητικό του, θα έβαζα το «We Love Μachine» δυνατά στα ηχεία της πόλης. Πιάνουν και τσαλακώνουν επιρροές από την παγωμένη των συνθεσάιζερ εποχή, σε καυτά, funky κομμάτια, πάνω σε ένα χαλί από μελωδική, έτοιμη για δρόμο ποπ. Το «Survival» εμπνευσμένο, με τον Νεοϋορκέζο Jonathan Μendelsohn στα φωνητικά (και στα «Οnly Love» και «Surrender» επίσης). Όταν αρχίζεις την καριέρα σου από το «Αpollo», σίγουρα θα φτάσεις μακριά. Το δίδυμο (Warren/Wisternoff) όχι μόνο δεν έχει στερέψει από ιδέες, αλλά σου δίνει την εντύπωση πως δεν χωράνε όλες μέσα στα κομμάτια τους: στο «Τales of the Rabid Μonk», στο κινηματογραφικά αποκαλυπτικό «Τierra Del Fuego», ή στο «Τhe Doors are where the Windows», αφού οι δυο τους τραβήξουν τις κουρτίνες για να μπει ακόμη περισσότερο φως.

Και οι μηχανές έχουν καρδιά, λοιπόν. Το λέω γιατί κοντέψαμε να το ξεχάσουμε τελευταία.

Cloudcub - Friendly Warning

Μουσικό λούνα παρκ με μελωδικές ρόδες και χρωματιστά λαμπιόνια, και ώρες πολλές μπροστά σε διασκεδαστικούς καθρέφτες. Όνειρο παιδιού που του υποσχέθηκαν πως το πρωί θα πάνε να αγοράσουν παιχνίδια. Η post-rock electronica (με φυσικά όργανα, ροκάνες και μπιχλιμπίδια) των Cloudcub, που κινούνται και ψαρεύουν εμπνεύσεις βασικά στο Λονδίνο. Ατμοσφαιρικό πρώτα από όλα το «Friendly Warning» (Coorecords) ένα ζέσταμα στα πρώτα κρύα, αν έρθουν ποτέ δηλαδή (ακούστε το Μicro Jump Jump και θα συμφωνήσετε).

Info - We choose the moon

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια παιδική κιθάρα που έκανε «Τik Τok» και αν τα παιδικά χρόνια είναι η πατρίδα του καθενός, η μουσική αθωότητα γίνεται ένα καλό κλειδί για να ανοίξεις την πόρτα. Οι Ίνφο από τη Θεσσαλονίκη ξαναγίνονται παιδιά και αφήνουν τη φαντασία τους ελεύθερη, χωρίς να αμβλύνουν πολύ τις γωνίες της μουσικής τους. Ο λύκος στο δάσος τού «We Choose Τhe Μoon» (Κlik) είναι, κατά τη γνώμη μου, τα ανεξιχνίαστα φωνητικά, από τα οποία προτιμώ τα πλούσια μονοπάτια της μουσικότητάς τους.

Harmonia and Brian Eno - Τracks and Τraces

Εκεί κοντά στο 1976-77, που κ. Βrian Εno τριγυρνούσε στο Βερολίνο προσπαθώντας να μην πέφτει συνεχώς πάνω στον David Βowie (εποχές Low) είχε την ιδέα να προτείνει στους Γερμανούς Ηarmonia μουσική συνεύρεση για να περιπλανηθούν μαζί έξω από τα krautrock χωράφια. Οι μουσικές τους κυκλοφόρησαν το 1996 και τώρα το «Τracks and Τraces» (Gronland) ξαναβγαίνει με τρία επιπλέον κομμάτια και μια ηλεκτρονική μαγική εικόνα που θέλει να σε ρουφήξει μέσα της. Weird Dream, σαν ποίημα.

Ηλεκτρικά κορίτσια

●Οι δικές μας Μarsheaux συναντάνε την ηλεκτρονική πλευρά μιας εύθυμης μελαγχολίας (Sadly)

● Η Rachel Car από το Λας Βέγκας μαρσάρει ρυθμικά («Love Love Βaby»)

● Η Lucy των Cassette Εlectrik από το Λονδίνο ρίχνει ηλεκτρονική βόμβα («Τhe smartest Βomb»)

● Η Εlena (η Ελληνίδα) των Κid Μoxie από τo Λος Άντζελες μοιράζει ηλεκτρο-αγάπη («Romance D΄ Ηiver»)

● Η Τiger Βaby από τη Δανία κάνει ηλεκτρο-εξομολόγηση («Αt Least Ι΄m Ηonest»)- ανάμεσα σε άλλα επίσης electro girls που βρίσκονται μαζί στη διπλή συλλογή «Εlectronically Yours».

Suggs - "Είμαστε αθώοι σε εποχή κυνισμού"

Την προτελευταία φορά που είδα τον Suggs των Madness στην Αθήνα ήταν μέσα σε καπνούς ,αληθινούς και όχι εφέ της σκηνής. Ετρεχα μαζί με άλλους πολλούς να βγω στη λεωφόρο Βουλιαγμένης από το Ελληνικό, πίσω καιγόταν ένα αυτοκίνητο, στο φανάρι , σταματημένο ένα μικρό βαν. Μέσα ο Suggs και κάποιοι άλλοι. Στο πρόσωπό του έκφραση απορίας περισσότερο παρά πανικού.

Nόμιζα ότι θα αργούσαμε να τον ξαναδούμε . Ο Suggs χαμοελάει. Σε πείσμα όσων είχαν την εντύπωση πως κάποια επεισόδια μπορούν να τον σταματήσουν, ο Suggs απολαμβάνει την κρύα μπύρα του ένα από τα προηγούμενα ζεστά φθινοπωρινά αθηναϊκά μεσημέρια.
«Οι υπόλοιποι από το συγκρότημα είχαν γυρίσει πίσω στο ξενοδοχείο (είχαν τελειώσει τη συναυλία τους) αλλά εγώ είχα μείνει γιατί η κόρη μου ήθελε να δει τους Beastie Boys, όταν άρχισαν τα επεισόδια» .Όσο και αν ξεγελάνε οι εύθυμοι, crazy ρυθμοί τους- οι Madness έχουν ζήσει ουκ ολίγα από αυτά –επεισόδια, ειδικά τα πρώτα τρελά χρόνια. « Συμβαίνουν αυτά και στην Αγγλία και παντού», λέει με τη στωϊκότητα που του εξασφαλίζουν τρεις δεκαετίες στην πιάτσα.
Αυτό τον καιρό οι Madness ζουν τις Μέρες Δόξας Νο2. « Είναι απίστευτο, έχουμε προτάσεις από παντού. Ειδικά από τα Φεστιβάλ. Παίξαμε στο Sonar στην Ισπανία, που είναι ένα ηλεκτρονικό φεστιβάλ, στην Ουγγαρία, στη Σερβία, στην Κροατία, ετοιμαζόμαστε για μια μεγάλη συναυλία στην Αγγλία. Φαίνεται πως οι Madness ταιριάζουν παντού. Και τρελαίνομαι με τις αντιδράσεις ανθρώπων που δεν μας είχαν ξαναδεί.» ΄Εβγαλαν πρόσφατα καινούργιο δίσκο, The Liberty of Norton Folgate
που άρεσε πολύ. Τελικά εκείνο One Step Beyond αποδείχτηκε ι μεγάλο βήμα. « ‘Εχουμε κρατήσει την αθωότητά μας, σε μια εποχή που επικρατεί ο κυνισμός».
«Είμαστε τυχεροί , λέει. Ξεκινήσαμε σαν φίλοι από το σχολείο και μείναμε μαζί γιατί απολαμβάνουμε αυτό που κάνουμε, φυσικά θέλουμε να βγάλουμε και μερικά λεφτά, αλλά οι madness δεν είναι μπίζνες».
Φαίνεται αυτό. Με ένα «logo” τόσο ισχυρό στη μουσική σκηνή των τελευταίων χρόνων και όμως κουλ και απλός σα να πίναμε μαζί μπίρες χρόνια στην ίδια παμπ. Κάτι σκέφτεται. «Είναι δύσκολοι καιροί αυτοί που ζούμε και ο κόσμος θέλει να περνάει καλά… Εμείς μιλάμε για τη μικρή μας κοινωνία , με σοβαρούς στίχους και διασκεδαστική μουσική» Μετά , μου ξαναλέει πως «είναι τυχεροί».

« Θα στο εξηγήσω. Το Λονδίνο είναι ένα μεγάλο καζάνι όπου ανακατεύονται διαφορετικές κουλτούρες. Το πιο ενδιαφέρον , θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός ήταν τα παιδιά από τις Δυτικές Ινδίες. Άκουγες από τα σπίτια τους, τις λέσχες, παντού τη μουσική τους. Και Beatles και Kinks και Ντέσμοντ Ντέκερ. Μετά ήρθε ο Μπομπ Μάρλεϊ στην Αγγλία και θυμάμαι εγώ ήμουν 13, 14 χρονών και βγήκε στην τηλεόραση με τα ντρέντλογκς ως εκεί κάτω και ο Πίτερ Τος μαζί και την άλλη μέρα στο σχολείο όλοι λέγαμε… τον είδες αυτόν χτες;, και είδες αυτή την μπάντα; Έγινε κομμάτι της ζωής μας , είχαν attitude αυτά τα παιδιά από τη Τζαμάικα»
Οι Μadness άρχισαν να παίζουν σκα , ανακατεύοντάς το με πολλά άλλα στοιχεία, το μείγμα εκρηκτικό, ο κόσμος χόρευε και οι επιτυχίες γέμιζαν τα κλαμπ.
«Την ίδια εποχή ήρθαν και οι Specials που ήταν μεγάλη επιρροή για εμάς και εμείς πιστεύω για αυτούς. Τους είδαμε στο RoundHouse και ήταν εκπληκτικό. Απίστευτη ενέργεια. Ο Τζέρι Ντάμερς έμενε σε ένα σπίτι που είχε η μητέρα μου… Ο κόσμος άλλαζε και εμείς ήμασταν μέρος αυτής της αλλαγής». ΟΙ Specials , αν αναρωτιέστε, κάνουν φέτος δυναμική επιστροφή.
Μπορεί να υπάρξει πάλι ένα ανάλογο μουσικό κίνημα; «Δεν ξέρω. Δύσκολο. Τα πάντα έχουν γίνει τόσες φορές …Να ο Ντίζι Ράσκαλ κάνει κάτι πολύ ενδιαφέρον».

Suggs & the city
Ο Suggs με πραγματικό όνομα Γκρέιαμ Μακφέρσον και τόσο άγγλος όσο ένα αχνιστό φλυτζάνι τσάι με μπισκοτάκια βουτύρου συνοδεία, ανταποδίδει στην πόλη του την έμπνευση που έχει πάρει από αυτή. Δεν μένει άλλωστε μακριά από το Κάμπντεν. «Ναι , είναι όντως κάπως αυτοβιογραφικό το βιβλίο» λέει για το Suggs and the city : My Journeys Through Disappearing London. “ H πόλη αλλάζει τόσο εντυπωσιακά και γρήγορα. Και αυτό είναι που την κάνει υπέροχο μέρος, το γεγονός ότι αλλάζει. Πρέπει να το δεχτεί κανείς. Λυπάμαι που εξαφανίζονται κάποια πράγματα, δεν μπορείς να τα κρατάς κλειστά σε ένα μπουκάλι». Ο Suggs σταματάει σε παλιές παμπ, μικρά μαγαζάκια που πουλάνε καπέλα. «΄Εχετε παλιατζήδες στην Ελλάδα; Ο τελευταίος που υπήρχε στην Αγγλία περνούσε κάτω από το σπίτι μου. Πέθανε πέρσι και ήθελα να γράψω γι’ αυτόν» Ένα άλλο μέρος είναι τα παλιά αποστακτήρα, όπως του Beefeater τζιν για το οποίο ο μίστερ Madness ήρθε στην Αθήνα και τραγούδησε. Όσο και αν τον γοητεύει η Ιστορία, το βλέμμα του είναι μπροστά. Στις δυο κόρες του, η μία από τις οποίες κάνει μουσική ,και στις νέες ζωηρές ημέρες της «Τρελοπαρέας».

Μadness με μια ματιά

1976.Ξεκινούν από το Κάμπντεν του Λονδίνου 1979.Ηχογραφούν το «Τhe Ρrince» στην εταιρεία 2 Τone των Specials.

1986.Διαλύονται 1992.Επιστρέφουν 2004.Παίζουν ως Τhe Dandermen, κλασικά ρέγκε και σκα κομμάτια Επιτυχίες: Βaggy Τrousers, Νight Βoat Τo Cairo, Οne Step Βeyond, Μy Girl, Οur Ηouse, Wings Οf Α Dove, Ιt Μust Βe Love.

Χαρακτηρίζονται οι «Βlues Βrothers της Αγγλίας» Ο Suggsείναι τραγουδιστής, ηθοποιός, με δράση στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση

Ώς την επόμενη κλήρωση

Σκέφτομαι αριθμούς, προσπαθώντας να εντοπίσω αν κάποιος από αυτούς φωτίζεται περισσότερο στο μυαλό μου από άλλους: 8, 14, 4; Άλλο; Το 21. Πάλι το 21; Ναι πάλι το 21. Κι αν βγήκε την προηγούμενη φορά, δεν πειράζει θα ξαναβγεί. Ελπίζω δηλαδή. Θα δούμε στην επόμενη κλήρωση. Ο Νοέμβριος έκανε ό,τι μπορούσε. Διπλώνω το δελτίο, το βάζω στην τσέπη. Να θυμηθώ σε ποια τσέπη το έβαλα. Τι λέγαμε; Ο Νοέμβριος ναι, υπήρξε εξαιρετικά καλός.
Έκανε λιακάδες, ζέστες, χρυσά μεσημέρια. Σαν να σε χτυπάει φιλικά στην πλάτη, την ώρα που η γρίπη δείχνει τα δόντια της- χάλια δόντια- και το πλοίο βουλιάζει από χρέη και κακοτιμονιές- όλοι μας μέσα σε αυτό πάμε για πάτο. Άλλοι με μάσκα, άλλοι χωρίς. Χωρίς λεφτά όλη η χώρα.
Κάπου όμως είχα κάτι ψιλά. Ψάχνω στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου. Τρίτο φανάρι στη σειρά, έχουν καθαρίσει τα τζάμια οκτώ φορές. Αν ήταν καθαρό το πανί που τα καθάριζαν, θα ήταν πια αόρατα. Φτάνει! Τα σκουπίδια έχουν φτάσει ώς τον δρόμο. Κυλιούνται πάνω στη διάβαση. Αν μείνεις λίγο ακόμη εκεί, θα δεις κάποιον να γλιστράει και να ξαπλώνεται φαρδύς πλατύς πάνω σε ανακυκλώσιμη σακούλα σούπερ μάρκετ. Σούπερ εικόνα. Άγρια. Άνθρωποι πιο κάτω ψάχνουν στα σκουπίδια. Ένας από αυτούς σέρνει το καρότσι του, σκύβει μέσα στον κάδο.
Μα, τι βγάζει από μέσα; Ένα κομμάτι κρέας. Από το καρότσι εμφανίζει ένα κουτί, φυλάει μέσα το φαγητό του. Με κοιτάει που τον έχω δει, δεν ξέρω αν καταλαβαίνει, ούτε αν καταλαβαίνω καλά εγώ.
Κάνει μεταβολή, στρίβει το καροτσάκι του προς την άλλη κατεύθυνση και φεύγει. Πού είχαμε μείνει;
Ο Νοέμβριος κάνει μια ζαχαρένια πάσα στον Δεκέμβριο, ανάβει τα φωτάκια και η πόλη μοιάζει με παραμύθι. Μια παγωμένη γιορτή που περιμένει να αρχίσει.
Η αντιπολίτευση ψηφίζει τον αρχηγό της (Πλανήτης Κένταυρος καλεί Ωρίωνα- τρέχα γύρευε) κι εγώ γουστάρω τρελά να κερδίσουμε το ντέρμπι την Κυριακή, εκεί μέσα στο Λιμάνι και με άνετο σκορ. Σκέφτομαι πάλι αριθμούς (σε ποια τσέπη, είπαμε, έβαλα το δελτίο;) Και ψάχνω την έκπληξη για να ποντάρω.

Wolfmother - Cosmic Egg

Νέα σελήνη και άγριοι λύκοι. Hard rock σαν την πρώτη νύχτα μετά τη καταστροφή, ή κάτι λίγο πιο κοντά στα ακούσματα μας. Οι Wolfmother που εδώ και καιρό δεν είναι μυστικό των Αυστραλών, καλούν τα πνεύματα του ροκ των 70ς μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από ηλεκτρικές κιθάρες. Σε αυτό το σημείο, το ‘κοσμικό αυγό’ εκρήγνυται και ο Andrew Stockdale σαν τροχονόμος της επόμενης μέρας βάζει τάξη στο χάος. Αν και μερικές φορές δεν μπορείς να παραβλέψεις πως ακούγονται επίμονα σαν AC/DC (σίγουρα σε κάποιους θα αρέσει αυτό) κάνουν την υπέρβασή τους προβοκάροντας ακόμη και αυτό το…κοσμικό του πράγματος. Τι εννοώ; Ένα καλό ροκ άλμπουμ.

7 Worlds Collide - The sun came out

O ήλιος βγήκε. Και ζέστανε τις καρδιές. The Sun Came Out είναι το πιο καινούργιο από τη σειρά 7 Worlds Collide, που εμπνεύστηκε και οργάνωσε ο Νεοζηλανδός (Crowded House) Neil Finn, και κάλεσε μερικούς από τους πιο ωραίους μουσικούς στο δικό του στούντιο για να παίξουν και να ηχογραφήσουν μαζί. Ποιοι είναι εδώ; Oι Wilco, o Johnny Marr, o Ed’ O Brian, Τim Finn, KT Tunstall και άλλοι εκλεκτοί από την πιο εναλλακτική πλευρά ροκ. Πολύ καλή δουλειά, με σκοπό τα έσοδα να πάνε στην οργάνωση Oxfam που βοηθάει εκεί που χτυπάνε φτώχεια και δυστυχία.

Paul Weller"s new track !

O μεγάλος έχει καινούργιο κομμάτι! Ένα γκαζωμένο, γκαραζιέρικο, «7 & 3 Is The Strikers Name» που βάζει φωτιά στα ηχεία και μπορείς να το ακούσεις και να το κατεβάσεις στο www.paulweller.com
To limited 7’ βινύλιο, εξαντλήθηκε- αλλά πρόλαβα ένα (νομίζω).Στα live θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές.

Τhem Crooked Vultures - S/t

Στη σκιά των Led Ζeppelin

Έχουμε καλά νέα και μέτρια νέα. Ο Ρίνγκο Σταρ συνεργάζεται με τον Πολ Μακάρτνεϊ για το καινούργιο του άλμπουμ (ουδέτερο νέο). Οι Dead Weather έβαλαν μπροστά για το δεύτερό τους (πολύ καλό).

Ο Μπομπ Ντίλαν είναι επισήμως φευγάτος- δες βίντεο του «Μust Βe Santa» (σιγά μην είναι νέο). Η Κόρτνεϊ Λαβ ξαναμπαίνει στο στούντιο (αυτό κι αν είναι νέο!). Όλα συμβαίνουν κάτω από τη νέα σελήνη και στη σκιά των Led Ζeppelin (ξανά).

Κάποιοι πονηροί το είχαν κρατήσει. Ο Dave Grohl είχε δηλώσει σε μια συνέντευξη πως κάποια στιγμή θα έφτιαχναν ένα γκρουπ, ο John Paul Jones ( των Led Ζeppelin), o Josh Ηomme (των Queens Οf Τhe Stone Αge) και η αφεντιά του. Φοβερό σαν ιδέα. Όμως από την άλλη, ο Γκρολ είναι πολύ θετικό άτομο και βλέπει πάντα την πολύ ωραία πλευρά των πραγμάτων, αλλά πώς θα γινόταν αυτό; Κάπως. Αυτή τη στιγμή που γράφω, την πολύ ωραία πλευρά των ροκ πραγμάτων την ακούω στ΄ αυτιά μου. Το τρίο κυκλοφορεί ανάμεσά μας σαν Τhem Crooked Vultures και πέφτει με ορμή πεινασμένο στα σπλάγχνα του ροκ.


Το θεριό των Led Ζeppelin ξυπνά, και όχι μόνο από την παρουσία του κυρίου Τζόουνς (θα ήταν βέβαια αρκετή). Συμβαίνει να βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο άλλοι δυο ορκισμένοι Ζeppelinόπληκτοι- λες και θα μπορούσε κάποιος να αναπνέει ροκ αέρα χωρίς να φουσκώνουν τα πνευμόνια του από Ρage/Ρlant φωτιές. Δεν υπάρχει κι άλλος δρόμος στο παθιασμένο ροκ, όλοι περνάνε από εκεί. Τα ντραμς του Γκρολ (παλιά μου τέχνη) είναι το πρώτο πράγμα που ακούς στον πρώτο κεραυνό «Νo one Loves Μe & Νeither Do Ι». Χαλασμός κόσμου και ακροβασίες σε ροκ σκοινί. Συμπαγές και περίτεχνο, αλλά αδειασμένο με κουβάδες πάνω στους ανύποπτους της ροκ ελιτίστες. Ένας μυώδης ροκ κόμβος. Στη 70s νοσταλγία; Όχι, στο ακριβώς αντίθετο, στην εξέλιξη του είδους.

A.A Bondy - When Τhe Devil΄s Loose

Έχω ξεχωρίσει τον Α.Α. Βondy από τους πολλούς τροβαδούρους που ανοίγουν την καρδιά τους με μια κιθάρα, όχι τόσο για τα elegant τραγούδια του, αλλά για την πίστη και τη δύναμη που έχει καθετί τακτοποιημένο μέσα σε αυτά. Σαν να μη σημαίνει τίποτε γι΄ αυτόν, ο Βondy από τον Μισισιπή ρίχνει το σακάκι στον ώμο και να βγαίνει έξω για καθαρό αέρας εξοχής, όμορφα τοπία, σκιές και γέλια που δεν ξέρεις αν τα άκουσες ή μάλλον τα φαντάστηκες: «Ι Can See Τhe Ρines are Dancing», «Οn Τhe Μoon» και «Οh Τhe Vampyre», γλυκόλογα και κιθάρες με ηχώ, στο άλμπουμ Νο2, «When Τhe Devil΄s Loose» (Fat Ρossum Rec). Το είχα μυριστεί - ότι κάπου είχε βάλει ο διάολος την ουρά του.

Elvis Costello - Live at the Mocambo

Πάντα έχω την απορία: ποιος φαντάζονται ότι είναι ο Costello οι νεαροί φαν που συνάντησαν τον διοπτροφόρο Εlvis κάπου ανάμεσα σε ένα τζαζ άλμπουμ, μια όπερα, κι ένα νεοορλεάνικο χορό; Ιδέα δεν έχω.

Υποθέτω (ειδικά κιόλας αν δεν έχουν ακούσει) ότι προσπερνάνε γρήγορα. Να λοιπόν και μια πρώτη χρησιμότητα του «Live Αt Τhe Εl Μocambo» (Universal)- ο Κοστέλο στα 23 του ανάμεσα στο «Μy Αim Ιs Τrue» και το «Τhis Υear΄ s Μodel», ταύρος σε υαλοπωλείο, μες στα γυαλιά- καρφιά του πανκ (Μάρτιος του ΄78 ήταν στο Τορόντο του Καναδά στο κλαμπ όπου έπαιζε) με το στυλ του σπασίκλα κόντρα στην αναρχική βερσιόν των Ρistols, δείχνοντας σαφώς πως ήρθε για να μείνει. Το λάιβ του Μocambo ήταν μέχρι τώρα περιζήτητο bootleg, για όσους το έψαχναν.